Człowiek jest jednostką bio-psycho-społeczną. Umysł i ciało postrzega się dziś we wzajemnym powiązaniu. Zmęczenie lub przeziębienie może obniżyć tolerancję na stres psychologiczny. Przeżycia emocjonalne mogą obniżyć odporność na chorobę somatyczną. A kobiece próby sprostania współczesnym standardom urody mogą doprowadzić je do niebezpiecznego stanu zagłodzenia, a jeszcze inne negatywne wzorce przystosowania, jak nadużywanie alkoholu, mogą przyczynić się do uszkodzenia różnych organów, na przykład mózgu i wątroby. Ogólna sytuacja życiowa danej osoby ma wiele wspólnego z wystąpieniem różnych zaburzeń, ich naturą, przebiegiem i rokowaniami. To choroby psychogenne – wywołane i podtrzymywane przez przyczyny o charakterze psychologicznym. W centrum uwagi społecznej coraz częściej znajdują się zaburzenia odżywiania. Ponieważ zaburzenia odżywiania mają charakter psychiczny, a oddziałują na zdrowie fizyczne, można je określić jako zabuzenia impulsywnej kontroli - nadmiernej anorektyczek i niedostatecznej u pacjentek bulimią i napadowym objadaniem się, któfe w efekcie powodują poważne zagrożenie dla zdrowia fizycznego. 

Anoreksja psychiczna i bulimia psychiczna, uważane za oddzielne zespoły, zostały zaklasyfikowane w DSM-IV jako zaburzenia odżywiania u dorosłych. Żaden z tych zespołów, a szczególnie bulimia, w zasadzie e występuje przed okresem dojrzewania, rzadko po dwudziestym piątym roku życia. Przeważnie cierpią na te zaburzenia kobiety – od 90% do 95%. To znaczące zakłócenie równowagi co do często sugeruje, że z powodów niedostateczne jeszcze rozumianych różnice związane I płcią z pewnością mają wpływ na naturę pochodzenie tych patologii.  Poza anoreksją psychiczną i bulimią psychiczną DSM-IV zawiera diagnozę nieokreślonego zaburzenia odżywiania, dp której klasyfikuje się w przybliżeniu jedną trzecią wszystkich pacjentek, zwracający się po pomoc lekarską z powodu różnych anomalii związanych zjedzeniem. Tym samym jest to wielce różnorodna kategoria.  W rozważaniach nad źródłami zaburzeń odżywiania warto odróżnić czynniki wywołujące róże anomalie od tych, które są specyficzne dla problemów związanych z odżywianiem.

Niezgodność obrazu własnego ciała z ideałem

Panuje generalny trend społeczno-kulturowy idealizujący szczupłą sylwetkę u kobiet. Prawie wszystkie przypadki zaburzeń odżywiania zaczynają się od „normalnej” diety, niezwykle popularnej wśród młodych kobiet w naszym kręgu cywilizacyjnym. Ważnym skutkiem owej presji jest fakt, że dziewczęta i młode kobiety często rozwijają wysoce szkodliwe i trwałe zaburzenia ocenie własnej „otyłości”. Najważniejsza jest niezgodność w postrzeganiu obrazu własnego ciała z idealną sylwetką oraz wiara, że mężczyźni wolą szczuplejsze kobiety, co nie do końca jest prawdą. Trzeba podkreślić nikłość szans w osiągnięcia ideału dzięki unikaniu zbędnych kalorii i utrzymywaniu zdrowej  wagi ciała. Wyliczono, że aby przeciętna kobieta osiągnęła proporcje  ciała lalki Barbie, to musiałaby mieć około220 cmwzrostu, stracić w talii25 cmi przybrać30 cmw obwodzie biustu (Moser, 1989).  

Czynniki biologiczne

Utrata znacznej utraty masy ciała i utrzymywanie tego stanu poniżej indywidualnej granicy dla danej osoby może się spotkać ze  sprzeciwem ze strony wewnętrznych mechanizmów homeostazy. Jedną z ważnych konsekwencji owych „fizjologicznych kompensacji” przy chęci zmniejszenia wagi bywa najczęściej wzmożony apetyt. W krańcowych przypadkach w odpowiedzi na ekstremalne żądania podnosi to patologiczną, psychologiczną czujność w anoreksji, a w bulimii staje się znaczącą, może nawet główną przyczyną niekontrolowanego objadania się. Długotrwała dieta wzmaga więc prawdopodobieństwo występowania okresów niepohamowanego impulsu do pochłaniania dużych ilości pokarmów wysokokalorycznych.

Inne przyczyny:

  • większa podatność na rozwój dysfunkcyjnych reakcji na nieuniknione wyzwania życia
  • (odmienny wzorzec wrażliwości –w większości przypadków dziedziczony)
  • nadużycia w dzieciństwie, w szczególności molestowanie seksualne- w kontekście dużych patologii w rodzinie.
  • dysfunkcyjne style poznawcze-wszystko albo nic. Nie zauważają normalnego stopniowania, jakie przejawia się we wszelkich doświadczeniach życiowych. A więc muszą być grube lub chude i tak dalej. Nie ma NIC pośrodku.

Poza wspólnymi czynnikami ryzyka opisanymi wyżej, dorastające dziewczęta i młode kobiety, u których rozwija się anoreksja lub bulimia psychiczna, wykazują również wiele wspólnych cech osobowości i doświadczeń życiowych specyficznych dla tego typu zaburzeń. Mówiąc w skrócie, anorektyczka ma tendencję do unikania wszelkich nowości i intensywnych nieznanych przeżyć, dokuczliwych wątpliwości i przemyśleń, do stronienia od bliskich więzi, szczególnie tych poza kręgiem najbliższej rodziny, oraz do wytrwałości, nawet przy braku rzeczywistej nagrody. Jest zaprzeczeniem wymagań stawianych dziewczynie wchodzącej w okres dojrzewania. Z uwagi na stosunkowo niedawne „odkrycie” uwarunkowań osobowości bulimicznej nie jest ona tak jasno określona jak anorektyczna, za to jest bardzo zróżnicowana. Sporą liczbę pacjentek z bulimią psychiczną cechuje nadmierny perfekcjonizm, co przejawia się w negatywnej samoocenie szczególnie, jeśli dana osoba uważa się za zbyt otyłą. W badaniach nad bulimiczkami odkryto podgrupę o wspólnych cechach, takich jak chwiejność emocjonalna i impulsywność. Cechą wspólną dla osób cierpiących na anoreksję i bulimię może być lęk przed dorosłością. Nasza kultura nakłada na młode kobiety trudne i sprzeczne oczekiwania, jeszcze przed osiągnięciem statusu dorosłości. Mają one być trakcyjne seksualnie, skłonne do rywalizacji, powinny  też odnosić sukcesy ekonomiczne, a poza tym nienagannie prowadzić dom i być idealnymi matkami. Nic więc dziwnego, że dorastające dziewczęta przeżywają „lęk przed dorosłością” i wybierają pozostawanie dziećmi, przynajmniej fizycznie. Ostateczny sukces w leczeniu zależy jednak od tego, czy pacjentka chce się zmienić – co nie zawsze jest oczywiste. Po ustabilizowaniu stanu zdrowia pacjenta(często hospitalizacja) zwiększają się  szanse na pełniejszy i trwały powrót do zdrowia. Jest to moment, gdy powinny być zastosowane terapie mające na celu  modyfikację i usunięcie czynników psychologicznych prowadzących do zachowań chorobowych. Procesy reorganizacji określonych sieci neuronowych wymagają dużej wytrwałości, czasu i często wyważonego wsparcia bliskich. 

Powrót

 

  NEUROFEEDBACK



NEUROBIK




RSA BIOFEEDBACK

    A N O R E K S J A  i  B U L I M I A 

Jeśli nasza odpowiedź nie satysfakcjonuję Cię, skonkretyzuj pytanie i przeslij je z zakładki "KONTAKT".